Z życia książek - blog literacki

Lekcja historii z szympansem

2012-05-31T22:32:00.000-07:00

Trudno wyobrazić sobie krajobraz polskiego komiksu bez postaci Tytusa i jego nieodłącznych towarzyszy Romka i A’Tomka. Od wielu lat Papcio Chmiel (Henryk Jerzy Chmielewski) tworzy kolejne przygody zwariowanej trójki. Tym razem cofamy się w czasie do roku 1683.

Przed trójką przyjaciół nie lada wyzwanie. Wielka armia turecka wyruszyła na podbój Europy. Dotarli pod Wiedeń. Trwa oblężenie miasta. Do króla Jana III Sobieskiego przybywają posłowie cesarza Leopolda I. Polski monarcha postanawia ruszyć z odsieczą sprzymierzeńcowi. Razem z nim Tytus, Romek i A’Tomek. Osoby znające ich wcześniejsze przygody wiedzą, że będzie się działo.

Najnowsza pozycja Papcia Chmiela nie jest klasycznym komiksem. To bardziej album opatrzony rysunkami autorstwa „ojca” Tytusa. Chmielewski umiejętni wplata w swoją opowieść fakty historyczne (fragmenty realcji kronikarzy, daty, sylwetki postaci z przeszłości). Dzięki temu jest to zabawna i wciągająca lekcja historii dla młodszych i starszych czytelników. Kolejna, po wcześniejszych odsłonach o bitwie pod Grunwaldem i Powstaniu Warszawskim.

„Tytus, Romek i A'Tomek w odsieczy wiedeńskiej 1683 roku z wyobraźni Papcia Chmiela narysowani”

Henryk Jerzy Chmielewski

Wydawnictwo: Prószyński S-ka

Rok wydania: Maj 2012

Liczba stron: 80

Bieganie z głową

2012-05-30T23:21:00.000-07:00

Jest wiosna. Robi się coraz cieplej. Coraz więcej czasu spędzamy na świeżym powietrzu. Jedną z najpopularniejszych form aktywności fizycznej jest bieganie. Niby nic trudnego. Nakładamy buty, spodenki i T-shirt. Wychodzimy z domu i biegniemy przed siebie. Można i tak. Można jednak robić to zdrowiej i skuteczniej stosując odpowiednie techniki.

Nakładem serii wydawniczej Septum (Wydawnictwo Helion) ukazały się dwie ciekawe pozycje poświęcone bieganiu. Opisują one dwie metody: Gallowaya i dr Romanowa.

Książka „Maraton. Trening metodą Gallowaya” to solidna dawka wiedzy dla osób lubujących się w biegach długodystansowych, takich jak maraton. Autor szczegółowo omawia techniki biegowe i trening siłowy. Uczy w jaki sposób się zmotywować oraz jak rozwijać wytrzymałość. Nie zabrakło również informacji o podstawach diety biegaczy. Do „Treningu metodą Gallowaya” dołączona jest przydatna lista najważniejszych maratonów, jakie odbywają się rokrocznie na całym świecie.

„Metoda Pose. Bieganie techniką dr. Romanova” jest to książka szczegółowo opisująca technikę biegania. Głównym celem jest sukcesywne polepszenie szybkości, wytrzymałości oraz zmniejszenie ryzyka odniesienia kontuzji. Czytelnik otrzymuje bogatą wiedzę na temat mechanizmów biegania i tego, jak się do niego przygotować (ćwiczenia na poszczególnych partii mięśni, zmiana techniki stawiania kroków, praca nad elastycznością i inne).

Nie pozostaje nic innego, jak zacząć lekturę i wprowadzać w życie kolejne rady doświadczonych biegaczy. Nie tylko wiosną, czy latem, ale i przez cały rok.

„Maraton. Trening metodą Gallowaya”

Jeff Galloway

Wydawnictwo: Septem, Wydawnictwo Helion

Rok wydania: 2012

Tłumaczenie: Przemysław i Karina Gancarczyk

Liczba stron: 216

„Metoda Pose. Bieganie techniką dr. Romanova”

dr Nicholas Romanov, John Robinson

Wydawnictwo: Septem, Wydawnictwo Helion

Rok wydania: 2012

Tłumaczenie: Wojciech Białas

Liczba stron: 344

Cafe Hultaj Ali Baba - Marta Fox

2012-05-28T23:00:00.001-07:00

Dzisiaj przy stoliku Cafe Hultaja Ali Baby gościmy Martę Fox. Poetka, powieściopisarka, felietonistka. Dwukrotnie nagradzana przez Polską Sekcję IBBY ( International Board on Books for Young People) w konkursie „Książka Roku” 1995 i 2000. Listę wydanych tytułów i wyróżnień można mnożyć i mnożyć. Czas bliżej poznać tę niezwykłą osobę.

Marta Fox

1. Co motywuje mnie do działania?

Nie potrzebuję specjalnych motywacji. Mam pomysł, piszę scenariusz, wyznaczam datę przykucia się do biurka i zaczynam. Nie przekonuję siebie, że wypełniam misję, po prostu pracuję, jak inni. Różnica jest taka, że inni wychodzą z domu do biura, a ja mam do pracy niedaleko, kilka kroków z sypialni do gabinetu.

2. Jaki pisarz / pisarka najbardziej wpłynęły na moją twórczość i dlaczego?

Byłaby to niekończąca się opowieść, bo jestem filologiem i od zawsze żyję na półce z książkami, tak więc ulegałam wielu fascynacjom czytelniczym. Pierwsze opowiadanie napisałam 31 grudnia 1988 roku. Nosiło tytuł „Gra” i nawiązywało do „Gry w klasy” Julio Cortazara. Cortazar na wiele lat mną zawładnął, dzięki niemu wywróciłam swoje życie do góry dnem, zaczęłam walczyć o siebie. Wówczas jeszcze nie wiedziałam, że będę pisać zawodowo.

3. Na bezludną wyspę zabrałabym książkę… i dlaczego?

Najtrudniejsze pytanie. Znakiem naszych czasów jest nadmiar. Wybranie jednej książki graniczy z cudem. Chciałabym zabrać antologię ulubionych poetów (nie ma takiej), Biblię i choć jeden czysty zeszyt, i ołówek.

4. Muzyka przy której całkowicie się zatracam…

Koncert koloński Keitha Jarreta.

5. Miejsce, gdzie zapominam o całym świecie…

Wiersz, który czytam i mną potrząsa albo wiersz, który właśnie piszę.

6. Gdybym tworzyła zespół koszykarski, jakie pięć kreskówek wzięłabym do pierwszego składu.

Nigdy nie stworzę zespołu koszykarskiego, a wyobrażanie sobie, co by było gdyby – wolę zachować dla innych czynności. Niestety, proszę pana, zbyt racjonalna jestem – albo samoswoja, by robić, coś, czego nie lubię.

7. Moja książka, z której jestem najbardziej dumna…

Ta, którą najbardziej pomogłam czytelnikom.

8. Gdyby dzisiaj miał nastąpić koniec świata, jakie byłyby moje ostatnie słowa?

Kochałam.

9. Porażka jest dla mnie…

„Kopem” do tego, by się otrząsnąć i dalej robić swoje.

10. Jak mawiają Gruzini, życiu warto dodawać piękna? W jaki sposób to robisz?

Hołubię rzeczy małe. I małe chwile.

11. Wyobraź sobie, że spotykasz skrzata mogącego spełnić jedno życzenie. Czego byś sobie zażyczyła?

Jedno? W bajce są trzy. Jeśli tylko jedno, to nie zdradzę, bo przesądna jestem i boję się, że mogłoby się nie spełnić.

MARTA FOX

Jest poetką, powieściopisarką, felietonistką. Wydała 34 książki ( powieści, opowiadania, wiersze, eseje). Otrzymała dwukrotnie Grand Prix w Ogólnopolskim Konkursie Literatury Miłosnej – w 1989 ( proza) i w 1994 ( poezja). Jej książki zostały uhonorowane przez Polską Sekcję IBBY ( International Board on Books for Young People) w konkursie „Książka Roku” 1995 i 2000. Brała udział w Targach Książki we Frankfurcie (2000) – zaproszenie ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, a także w programie „Polen erlesen’ w północnej Nadrenii-Westfalii. Jej wiersze tłumaczone były na język angielski, niemiecki, hiszpański. W 2004 roku otrzymała Złoty Telefon – honorowe odznaczenie „Niebieskiej Linii” – Ogólnopolskiego Pogotowia do Walki z Przemocą w Rodzinie, za książkę Coraz mniej milczenia. O dramatach dzieciństwa bez tabu. W 2006 roku otrzymała honorowe odznaczenie Zasłużony dla Kultury Polskiej. Ostatnio wydane powieści młodzieżowe: Kaśka Podrywaczka, Karolina XL, Karolina XL zakochana, Iza Anoreczka, Iza Buntowniczka, Cafe Plotka.Najbardziej znane tytuły: Magda.doc ( lektura dla gimnazjalistów), Paulina.doc, Agaton-Gagaton ( powieść dla młodzieży), Kapelusz zawsze zdejmuję ostatni (opowiadania), Wielkie ciężarówki wyjeżdżają z morza (powieść), Chcę być chłopcem jak mój ojciec (poezje), Święta Rito od Rzeczy Niemożliwych ( opowieść autobiograficzna), Kobieta zaklęta w kamień, Zuzanna nie istnieje.

Strony autorki: www.martafox.pl ; www.marta-fox.blog.onet.pl

Kryminał w wojennej aurze

2012-05-27T14:09:00.000-07:00

Warwara Suworowa jest kobietą nowoczesną. Ceni wolność, zarówno w kwestii myśli, jak i postępowania. Zakochuje się w Pieti, żołnierzu. Przyjmuje jego oświadczyny. W roku 1877 wybucha wojna rosyjsko – turecko. Jej ukochany zostaje wysłany na front. Waria dowiaduje się, że jej narzeczony zostaje oskarżony o współpracę z nieprzyjacielem.

Nie bacząc na niebezpieczeństwa kobieta rusza na spotkanie z bliskim jej sercu Pietią. Po drodze spotyka Erasta Fandorina, ekscentrycznego detektywa. Postanawia on pomóc jej w znalezieniu narzeczonego i oczyszczeniu go ze stawianych mu zarzutów oraz zdemaskować prawdziwego tureckiego szpiega.

Nazwisko Akunin na okładce to wystarczająca gwarancja, że „Gambit turecki” wciągnie w świat misternie zaplanowanych intryg i nieprzewidywalnych zwrotów akcji. Zwłaszcza, gdy lektorem jest niezrównany Krzysztof Gosztyła. Odradzam słuchania w samochodzie. Ile można bowiem stać na poboczu lub na parkingu, w głowie powtarzając „jeszcze tylko minutka i jadę dalej"?

„Gambit turecki”

Boris Akunin

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: Kwiecień 2012

Lektor: Krzysztof Gosztyła

Wymiary płyty CD: 125x140

Rozstrzygnięcie konkursu - "Zapytaj jeża i inne historie" Tomasza Słomczyńskiego

2012-05-27T08:41:00.000-07:00

Konkurs zakończony. Dziękuję wszystkim uczestnikom. Nagroda trafia do użytkownika "Sergiusza" (zgłoszenie na blogu). Gratulacje! Zwycięzcę proszę o przesłanie adresu do wysyłki na maila przemyslaw.oplocki@gmail.com .

Nagrodę ufundowało wydawnictwo Area.

Zapraszam na kolejny konkurs!

Mendoza w kosmosie

2012-05-24T09:48:00.000-07:00

Kapitan Dos dowodzi kosmicznym statkiem. Polecono mu odbyć misję. Jaki jest jej cel? Dokąd ma dolecieć? Tego nie wie. Dokładne współrzędne lotu otrzyma tuż przed zakończeniem rejsu. Do pewników może zaliczyć pasażerów z trzech sektorów: Upadłych Kobiet, Przestępców i Nieprzewidywalnych Staruszków.

Bohater spisuje przemyślenia i bieg wydarzeń w swym prześwietnym raporcie. Nie jest to jednak tradycyjny, przewidywalny dziennik pokładowy. Wydarzenia dziejące się na statku nie pozwalają zamknąć zdania relacji w prostych i oczywistych schematach. Czego się jednak spodziewać, gdy na pokładzie ma się wspomniane już Upadłe Kobiety, Przestępców i Nieprzewidywalnych Staruszków. No i nie stroniących od alkoholu podwładnych.

Kolejna „kosmiczna” powieść Mendozy nie jest tak porywająca i zabawna, jak jej poprzedniczka z Gurbem w tytule. Na uwagę zasługuje styl, w jakim jest napisana. Formalny, urzędowy język pełen precyzyjnych, prawie podręcznikowych opisów wydarzeń. Jednak miejscami ton i maniera Dosa nużą. Może taki był zamiar autora, chcącego sparodiować sformalizowaną postać kapitana Dosa.

Miłośnicy Mendozy odnajdą w „Prześwietnym raporcie kapitana Dosa” solidną dawkę dowcipu sytuacyjnego i nieoczekiwanych, absurdalnych zwrotów wydarzeń. Pisarz po raz kolei nabija w balon czytelnika i poprzez zgrabnie skonstruowaną fabułę zwodzi do końca. I za to go kochamy.

„Prześwietny raport kapitana Dosa”

Eduardo Mendoza

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: Marzec 2012

Tłumaczenie: Magdalena Tadel

Liczba stron: 160

Cafe Hultaj Ali Baba - Zygmunt Miłoszewski

2012-05-22T14:28:00.001-07:00

Cafe Hultaj Ali Baba gości Zygmunta Miłoszewskiego - prozaika, dziennikarza, scenarzysta. Jego kryminał Uwikłanie (recenzja) stał się bestsellerem i ukazał się zagranicą (m.in. w Anglii). Zapraszam na spotkanie z autorem książek będących łakomym, literackim kąskiem zarówno dla kryminałożerców, jak i dla miłośników dobrej lektury

1. Co motywuje mnie do działania?

Poza strachem, że jeśli przewalę wszystkie terminy, to wydawca zażąda zwrotu zaliczki? Na pewno dwa najfajniejsze w pracy pisarza momenty. Pierwszy, kiedy książka przyjeżdża z drukarni i w końcu można odetchnąć z ulgą, że skończył się ten koszmar. I drugi, kiedy na spotkaniu z czytelnikami w małej bibiotece na prowincji dowiaduję się, że jednak ktoś jest po drugiej stronie tych kartek, z którymi spędzałem samotnie czas przez tyle miesięcy. To naprawdę wzruszająca chwila, dowiedzieć się, że jednak udało mi się zabrać kogoś na dwa wieczory w podróż, którą uznał za fascynującą.

2. Jaki pisarz / pisarka najbardziej wpłynęły na moją twórczość i dlaczego?

Astrid Lindgren, która nauczyła mnie, że literatura to największa przygoda ludzkóści. Charles Dickens, który pokazał, że główny bohater poruszy nas tylko wtedy, jeśli za jego plecami będzie stał barwny tłum, bo człowiek powstaje dzięki relacjom z innymi, a nie dzięki przemyśleniom na ławce w parku. Kurt Vonnegut i Chuck Palahniuk, którzy udowodnili, że świat to miejsce niesłychanie śmieszne, tym śmieszniejsze, im bardziej próbuje być poważne i nadęte.

3. Na bezludną wyspę zabrałbym książkę… i dlaczego?

Coś grubego, czego jeszcze nie czytałem. Wojnę i pokój.

4. Muzyka przy której całkowicie się zatracam…

Nie ma takiej, muzyka mnie nudzi, zamiast opowiadać historie, ktoś powtarza te same głupie słowa to tej samej, powtarzającej się muzyki. Nie rozumiem, o co to całe zamieszane. Przy pisaniu słucham muzyki filmowej, pomaga mi zobaczyć niektóre sceny.

5. Miejsce, gdzie zapominam o całym świecie…

Są dokładnie dwa takie: wyro, w którym czytam książki i kanapa, na której oglądam filmy i gram w gry. Obcowanie z fikcją to jedyna czynność, przy której potrafię wytrzymać dłużej niż kwadrans, nie czując znużenia.

6. Gdybym tworzył zespół koszykarski, jakie pięć kreskówek wziąłbym do pierwszego składu.

South Park, The Simpsons, Krecik, Żwirek i Muchomorek, Flintstones.

7. Moja książka, z której jestem najbardziej dumny…

Jak na razie jestem ze swoich książek co najwyżej zadowolony. Muszę jeszcze trochę poćwiczyć, zanim zasłużę na dumę.

8. Gdyby dzisiaj miał nastąpić koniec świata, jakie byłyby moje ostatnie słowa?

Cena nie gra roli.

9. Porażka jest dla mnie…

Irytującą częścią życia. Wolę sukcesy.

10. Jak mawiają Gruzini, życiu warto dodawać piękna? W jaki sposób to robisz?

Mam piękną żonę i śliczne dzieciaki.

11. Wyobraź sobie, że spotykasz skrzata mogącego spełnić jedno życzenie. Czego byś sobie zażyczył?

Cytując klasyków: "Szczęście dla wszystkich za darmo i niech nikt nie odejdzie skrzywdzony". Aha, i zmieńcie zakończenie Mass Effect 3.

Zygmunt Miłoszewski (ur. 1976) - prozaik, dziennikarz, autor scenariuszy. Debiutował w 2004 roku na łamach „Polityki" opowiadaniem Historia portfela, potem wydał rozgrywającą się we współczesnej Warszawie powieść grozy Domofon (W.A.B. 2005, II wyd. 2011) i baśń dla dzieci Góry Żmijowe (W.A.B. 2006, przekład ukraiński i serbski: 2010). Na zamówienie Juliusza Machulskiego napisał scenariusz filmowy według Domofonu. Książkę przetłumaczono na niemiecki, w przygotowaniu przekład niderlandzki. Jego powieść kryminalna Uwikłanie (2007) została uhonorowana Nagrodą Wielkiego Kalibru; ukazała się m.in. w Anglii, gdzie spotkała się z entuzjastycznym przyjęciem. Na jej motywach powstał film w reżyserii Jacka Bromskiego pod tym samym tytułem. (za: www.wab.com.pl) W 2011 roku ukazała się kontynuacja Uwikłania - Ziarno prawdy.

Konkurs - "Zapytaj jeża i inne historie" Tomasza Słomczyńskiego

2012-05-21T00:14:00.001-07:00

Zapraszam na nowy konkurs. Nagrodą jest książka Tomasza Słomczyńskiego "Zapytaj jeża i inne historie". W tym roku została nominowana do prestiżowej Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”. Zgłoszeniem udziału w konkursie jest zamieszczenie posta na blogu lub na profilu "Z życia książek" na Facebook.

Zbiór 13 reportaży, których bohaterowie zmagają się z przeciwnościami losu, własnymi słabościami, niegodziwością innych, często wpadają w konflikt (z prawem, z samym sobą, z innymi). Próbują pokonać przeszkody, które napotykają na swej drodze, choć nie zawsze im się to udaje. Za reportaż Na Baluba mówią: Żydzi Tomasz Słomczyński otrzymał nagrodę Grand Prix konkursu im. Macieja Szumowskiego. Zapytaj jeża oraz Ciężka robota - przyniosły autorowi w latach 2009 i 2010 tytuł Dziennikarza Roku tygodnika "Angora" oraz nagrodę im. red. Piotra Różyckiego.
Źródło: www.area.media.pl

Na blogu zamieszczony był wywiad z autorem.

Rozstrzygnięcie konkursu - "Dożywocie" Liza Marklund

2012-05-20T04:25:00.001-07:00

Konkurs zakończony. Dziękuję wszystkim uczestnikom. Nagroda trafia do Mateusza Borysiuka. Gratulacje! Zwycięzcę proszę o przesłanie adresu do wysyłki na maila przemyslaw.oplocki@gmail.com .

Nagrodę ufundowało wydawnictwo Czarna Owca.

Zapraszam na kolejny konkurs!

Kobiety (w życiu) dyktatorów

2012-05-17T09:23:00.000-07:00

Jedne były widoczne. Stały u boku dyktatorów. Królowe, boginie, albo dodatek do żywej legendy. Nienarzucające się, skryte w cieniu męża, lub rządne władzy, prestiżu, uwielbienia. Były też rzesze nieobecnych kochanek. Będących w ukryciu. Nieistniejących w oficjalnym życiu Duce, Führer czy Cesarza.

„Kobiety dyktatorów” wprowadzają czytelnika w świat życia intymnego despotów. Znalazły się tam sylwetki kobiet Hitlera, Mussoliniego, Mao, Lenina, Stalina, Bokassy, Ceauşescu i Salazara. Setki życiorysów naznaczonych cierpieniem, bólem, ubóstwieniem często zamieniającym się w odtrącenie i pogardę. Gdy tylko pojawiła się kolejna muza.

Książka Diane Ducert to pozycja wyjątkowa. Pozwala zajrzeć przez dziurkę do klucza do sypialni przywódców wprowadzających terror. Odsłania kulisy ich życia. Odkrywa ich namiętności. Często brutalność i obojętność w stosunku do „zdobytych serc”. To wielokrotnie opowieść o wielkiej miłości i poświęceniu. W większości przypadków dotyczyło to kobiet, ślepo zapatrzonych w wizerunek i ucieleśnioną potęgę wybraków.

„Kobiety dyktatorów” pokazują inne oblicze historii. Składającej się nie tylko z dat, map i drzew genologicznych. To pasjonująca i wciągająca, aczkolwiek smutna podróż po, często zapomnianych, życiorysach towarzyszek dyktatorów. Zarówno w przypadku tych kobiet, jak i ich ukochanych, nie było miejsca na „happy-end”.

„Kobiety dyktatorów”

Diane Ducret

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2012

Tłumaczenie: Maria Rostworowska

Liczba stron: 320

Cafe Hultaj Ali Baba - Tomasz Słomczyński

2012-05-15T10:54:00.003-07:00

Dzisiejszym gościem Cafe Hultaj Ali Baby jest Tomasz Słomczyński. Reporter, autor „Zapytaj jeża i inne historie” (Area). To jak na razie jego jedyna publikacja książkowa, o której już jest głośno - została nominowana do tegorocznej Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”.

Tomasz Słomczyński (z mikrofonem)

(foto: Dominik Jagodziński)

1. Co motywuje mnie do działania?

Jeśli chodzi o pisanie: Ciekawość. Jakiś gen detektywa. Spotykam człowieka, znajduję się w jakiś okolicznościach, widzę że coś tu nie gra, że coś jest niejednoznaczne, staram się więc temu przyjrzeć z bliska... I już! Jest tekst, reportaż. A poza tym – pieniądze. Bo pisanie jest moim zawodem. Pracuję w gazecie i – można powiedzieć – piszę dla pieniędzy. Gdybym przestał, to wyrzuciliby mnie z roboty i mieli by rację.

2. Jaki pisarz / pisarka najbardziej wpłynęły na moją twórczość i dlaczego?

Chyba Wojciech Tochman, szczególnie „Wściekły pies”. Bo – mam wrażenie, też na siłę nie szuka odpowiedzi. A ja wolę dobrze zadane pytanie, niż niewiele wnoszącą odpowiedź.

3. Na bezludną wyspę zabrałbym książkę… i dlaczego?

Nie zabrałbym książki, tylko długopis i notes. Bo, jeśli miałbym się znaleźć na bezludnej wyspie, to chciałbym napisać o tym reportaż. A kiedy piszę, staram się nie czytać. Na czytanie przychodzi czas w przerwach między pisaniem.

4. Muzyka przy której całkowicie się zatracam…

Nie ma takiej. Ja w ogóle jestem jakiś nie muzyczny. Zazwyczaj coś sobie brzdąka w radiu.

5. Miejsce, gdzie zapominam o całym świecie…

Po pierwsze: Góry. Nie zapominam o świecie, tylko chłonę go jeszcze bardziej. Ale to jest inny świat, w którym problemem jest brak cukru do kawy, albo otarcia na piętach, nie zaś podatki, rachunki i inne takie Problemy.

Po drugie: miejsce, w którym siedzę wpatrując się w ekran komputera, kiedy piszę. Rzadko – niestety się zdarza, że mogę zapomnieć o całym świecie i wejść w kreowany świat (bo reportaż to również jest kreacja). Ale czasem się zdarza – w redakcji, w kawiarni, w domu.

6. Gdybym tworzył zespół koszykarski, jakie pięć kreskówek wziąłbym do pierwszego składu.

Czterech pancernych i psa, Stawkę większą niż życie, Czarne chmury, Czas honoru, Tajemnicę twierdzy szyfrów. To nie są kreskówki?

7. Moja książka, z której jestem najbardziej dumny…

Jedyna, jaką napisałem. Na razie.

8. Gdyby dzisiaj miał nastąpić koniec świata, jakie byłyby moje ostatnie słowa?

Długo by myśleć... Jakieś przesłanie dla ludzkości? Obawiam się, że nie mogę ich napisać, bo pewnie byłyby zupełnie prozaiczne, a do tego niecenzuralne.

9. Porażka jest dla mnie…

Kurde, następnym razem dam z siebie więcej.

10. Jak mawiają Gruzini, życiu warto dodawać piękna? W jaki sposób to robisz?

Opisuję je z całą brzydotą, jaką w sobie nosi.

11. Wyobraź sobie, że spotykasz skrzata mogącego spełnić jedno życzenie. Czego byś sobie zażyczył?

Nagrody Nike. Albo Nagrody Pulitzera.

Tomasz Słomczyński urodził się w 1976 roku. Jest dziennikarzem „Polski Dziennika Bałtyckiego”. Jego teksty często ukazują się w całej Polsce w dziennikach z grupy „Polska the Times”. Publikował m.in. w Gazecie Wyborczej, Tygodniku Powszechnym, Focus Historia. Za reportaż „Na Baluba mówią: Żydzi” otrzymał nagrodę Grand Prix w konkursie im. Macieja Szumowskiego w 2009 roku. Dwukrotnie – w latach 2009 i 2010 Zdobył tytuł Dziennikarza Roku 2009 tygodnika „Angora” i nagrodę im. red. Piotra Różyckiego.

Książka „Zapytaj jeża i inne historie”, która ukazała się nakładem wydawnictwa AREA w 2011 roku została nominowana do tegorocznej Nagrody Literackiej Europy Środkowej „Angelus”.

Konkurs - do wygrania kryminał z wydawnictwa "Czarna Owca"

2012-05-13T23:03:00.002-07:00

Kolejny konkurs książkowy! Do wygrania książka z wydawnictwa Czarna Owca "Dożywocie" Lizy Marklund . Zgłoszeniem udziału w konkursie będzie napisanie komentarza pod postem lub na profilu "Z życia książek" na Facebooku. Konkurs trwa do końca 19.05.2012.

Policjantka Nina Hoffman odkrywa zwłoki swojego kolegi ze służby, Davida Lindholma, Obok ciała denata funkcjonariusze odnajdują wstrząśniętą i przerażoną żonę – Julię. Z jej nieskładnych słów można wywnioskować, że do mieszkania wtargnęła jakaś kobieta, zastrzeliła Davida, po czym porwała ich czteroletniego synka i uciekła. Jednak wszystkie dowody zaczynają wskazywać na winę samej Julii. Grozi jej dożywocie.
Mimo własnych kłopotów Annika angażuje się w sprawę. Odkrywa, że przeszłość zamordowanego policjanta kryje wiele mrocznych tajemnic, a Julia jest niewinna. Rozpoczyna się wyścig z czasem, w trakcie którego dziennikarka musi oczyścić Julię z podejrzeń i odnaleźć jej zaginionego syna.

Źródło: www.czarnaowca.pl

Rozstrzygnięcie konkursu - "Sekret spełnionego życia" W. D. Wattles

2012-05-13T10:30:00.000-07:00

Konkurs zakończony. Dziękuję wszystkim uczestnikom. Nagroda, książka "Sekret spełnionego życia" W. D. Wattlesa, trafia do użytkowniczki "Monika Gonczar". Gratulacje! Zwyciężczynię proszę o przesłanie adresu do wysyłki na maila przemyslaw.oplocki@gmail.com .

Nagrodę ufundowało wydawnictwo:

Jutro kolejny konkurs!

Liao Yiwu z Nagrodą im. Ryszarda Kapuścińskiego

2012-05-13T09:50:00.000-07:00

Liao Yiwu, autor książki "Prowadzący umarłych. Opowieści prawdziwe. Chiny z perspektywy nizin społecznych", otrzymał Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki.

Recenzja "Prowadzącego umarłych" pojawiła się już na blogu "Z życia książek" - więcej.

Urlop w wykonaniu policjanta

2012-05-10T22:43:00.000-07:00

Pierwsze skojarzenia ze słowem „urlop”? Wypoczynek, relaks, słońce, cisza, brak stresu, zero obowiązków. Ciekawe zestawienie nie adekwatne do wolnego czasu spędzanego przez Sama Vimes’a, głównego bohatera najnowszej powieści Pratchett’a.

Wspomniany powyżej Sam Vimes, komendant ze Straży Miejskiej Ankh-Morpork, wyjeżdża za miasto. Ma spędzić urlop z żoną Sybil i synkiem, Młodym Samem. W ich wiejskiej, sielankowej rezydencji. Czy to złośliwe fatum, czy też potrzeba akcji i zadań specjalnych sprawiają, że Vimes wpada na trop morderstwa. Znajduje zmasakrowane zwłoki goblina.

„Niuch” zaprowadzi czytelnika w najgłębsze pieczary podziemnego miasta goblinów. Pozwoli płynąć statkiem z rwącym nurtem, śmiertelnie groźnej rzeki. Po raz kolejny będzie mógł spotkać się z jednym z przewrotnych i nieobliczalnych Fegglów, znanych również jako Wolni Ciut Ludzie. Odkryje okrutną intrygę i da lekcję tolerancji. Całość w zabawnej konwencji, typowej dla twórcy Świata Dysku.

„Niuch”

Terry Pratchett

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: Kwiecień 2012

Tłumaczenie: Piotr W. Cholewa

Liczba stron: 360

Cafe Hultaj Ali Baba - Małgorzata Warda

2012-05-07T22:46:00.000-07:00

Zapraszam do lektury wywiadu z Małgorzatą Wardą, autorką powieści "Nikt nie widział, nikt nie słyszał", ostatnio „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”.

Małgorzata Warda

Co motywuje mnie do działania?

Listy od czytelników. Jeśli doceniają wkład mojej pracy i gratulują mi powieści, wiem, że było warto. Motywująca jest też wiara wydawców, którzy chcą z książki zrobić bestsellera. Niestety to akurat zależy od wielu czynników, na które autor często nie ma wpływu. Co jeszcze mnie motywuje? Myśl, że może za kilka lat będę mogła zająć się tylko i wyłącznie się pisaniem. Cudownie byłoby planować nową książkę bez zamartwiania się, kiedy znajdę czas, by przelać marzenia na papier.

Jaki pisarz / pisarka najbardziej wpłynęły na moją twórczość i dlaczego?

Donna Tartt i jej cudowna „Tajemna historia”. Anne Rice z jej pierwszymi powieściami takimi jak „Wywiad z wampirem”, „Wampir Lestat” czy „Skrzypce”. W dużej mierze Stephen King oraz Margaret Atwood, chociaż obecnie ciężko mi czytać jej nowe powieści. Dlaczego wpłynęli na moją twórczość?

Pewnie dlatego, że zachłystywałam się ich prozą podczas pisania własnych książek. Zachwyca mnie nastrój ich powieści, tajemnica, do której zbliżają się bohaterowie, niezwykłość przedstawionego w nich świata oraz fakt, że nawet pisząc historie o wampirach, czy mściwych samochodach potrafią stworzyć iluzję prawdy. Świetne, niewymuszone pisarstwo, w którym czuć duży talent.

Na bezludną wyspę zabrałabym książkę… i dlaczego?

„Tajemną historię” Donny Tartt albo „Dzienniki” Sylvi Plath. W obu przypadkach mogłabym czytać je w nieskończoność i zawsze znalazłabym coś zachwycającego.

Muzyka przy której całkowicie się zatracam…

W wakacje ścieżka dźwiękowa z filmu „Sala samobójców” a obecnie…. Hm… właśnie z zachwytem słucham Esperanzy Spalding.

Miejsce, gdzie zapominam o całym świecie…

Basen nad hotelem w Bodrum w Turcji. Wystarczy zamknąć oczy, położyć się wygodnie na materacu i pływać od jednego krańca basenu do drugiego, niczym się nie przejmując. Równie cudne jest pływanie w Bodrum w Morzu Egejskim o północy. Klimat odbitej w wodzie tarczy księżyca, połyskujących na dnie muszli i wrażenie, że w Polsce nie ma szans na tak ciepłą wodę - totalnie odpręża J

Gdybym tworzyła zespół koszykarski, jakie pięć kreskówek wzięłabym do pierwszego składu.

Kreskówek? O rany, nie wiem, czy dobrze zrozumiałam to pytanie. Ale jeśli chodzi o bajki- kreskówki, to w pierwszym składzie znalazłby się Krecik, bo był bardzo sprytny i potrafił nawet odwiesić gwiazdkę z powrotem na niebo. No tak, ale był trochę niski… Załóżmy jednak, że dałby sobie radę pod koszem. Obok niego ustawiłabym Bolka – wysoki chłopak, doskoczyłby do kosza. Jako napastnika widzę czerwonego i szybkiego jak błyskawica Zygzaka Mc Quinn! Przy nim Rainbow Dasch z bajki „Little pony”, a jako ostatni zawodnik, do drużyny zostałby przyjęty nieustraszony Nemo!

Moja książka, z którego jestem najbardziej dumna…

„Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”. Najczęściej z każdej książki wycinam mnóstwo stron, aż plik z tymi wyciętymi jest tak pękaty, że mógłby utworzyć kolejną solidną powieść. Te, które zostawiłam w „Dziewczynce” są dla mnie ważne, jestem przywiązana do każdej jednej. Tak samo, jak bardzo polubiłam swoich bohaterów. Długo po ukończeniu książki, łapałam się na tym, że tworzę ich dalsze losy, że martwię się o nich jak o własnych przyjaciół. Zresztą założenie powieści, która miała opowiadać o przemocy, było dla mnie bardzo trudne. Cieszę się, ze książka jest już na rynku i trafia do czytelników.

Gdyby dzisiaj miał nastąpić koniec świata, jakie byłyby moje ostatnie słowa?

Nie mogę w to uwierzyć, to niesprawiedliwe!

Porażka jest dla mnie…

Momentem, w którym muszę zebrać siły, by pójść dalej i zrobić coś naprawdę dobrego.

Jak mawiają Gruzini, życiu warto dodawać piękna? W jaki sposób to robisz?

Staram się zauważać piękno w drobiazgach, w słowach, które chociaż na moment przynoszą ukojenie. Jeśli chodzi o pisanie, lubię w swoich powieściach zestawiać często brutalną rzeczywistość z czymś niezwykle pięknym. Takie kontrastowe sceny podkreślają piękno. Jeśli bowiem na polanie pełnej kwiatów rośnie kolejny śliczny kwiat – nikt go nie zauważy. Natomiast jeśli wyrośnie na suchej, zniszczonej ziemi, będzie odbierany jako cud.

Wyobraź sobie, że spotykasz skrzata mogącego spełnić jedno życzenie. Czego byś sobie zażyczyła?

Spełnienia wszystkich marzeń.

Małgorzata Warda - pisarka, malarka, rzeźbiarka, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku. Wydała kilka powieści m.in: "Ominąć Paryż", "Środek lata", "Nikt nie widział, nikt nie słyszał", ostatnio „Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”. Dwa z jej opowiadań znalazły się w bestsellerowych zbiorach "Opowiadania letnie" oraz "Opowiadania szkolne". Jest autorką kilku tekstów piosenek zespołu Farba. Wspólnie z malarzem, Marcinem Kędzierskim, współtworzy artystyczną "Grupę miejską". Od urodzenia mieszka w Gdyni. Prowadzi bloga: www.warda.bloog.pl

Konkurs - do wygrania "Sekret spełnionego życia"

2012-05-07T13:17:00.003-07:00

Kolejny konkurs! Do wygrania książka z wydawnictwa One Press, "Sekret spełnionego życia" W. D. Wattles'a.
Zgłoszeniem udziału w konkursie będzie napisanie komentarza pod postem lub na profilu "Z życia książek" na Facebooku. Konkurs trwa do końca 11.05.2012.

Kosmita w roli człowieka

2012-05-07T00:10:00.001-07:00

Naszą planetę odwiedzają przybysze z pozaziemskiej cywilizacji. Podróżują w postaci bezcielesnej. Szczycą się, że ich iloraz inteligencji wynosi 4800. Jeden z nich, Gurb, opuszcza statek kosmiczny. Upodabnia się do człowieka i wyrusza w teren na rekonesans. I znika. Nie daje oznak życia. Jego współtowarzysz wyrusza na poszukiwania.

„Brak wiadomości od Gurba” to przewrotna, groteskowa opowieść o ludziach widziana oczami inteligentnej istoty, o bliżej nieustalonym pochodzeniu. Stając się człowiekiem zamieszkuje w Barcelonie. Obserwuje zachowania mieszkańców miasta. Upodabnia się do nich, na różny, przekomiczny sposób. Przeżywa wzloty i upadki.

„Kosmiczna” powieść Mendozy to również parodia hiszpańskiego życia, w wydaniu barcelońskim. Opis jego uroków i paradoksów. Całość polana wybornym, prześmiesznym absurdem. Odkładając tą zaledwie 164 stronicową pozycję wciąż pamiętałem zapach churros, naiwne i miejscami niezdarne odgrywanie zachowań społecznych w wykonaniu kosmity. I pomimo tego, że wiem, jak zakończyły się niesforne poszukiwania pewnie nie raz powrócę z bohaterami na Ziemię, w okolice bajecznej Barcelony.

„Brak wiadomości od Gurba”

Eduardo Mendoza

Wydawnictwo: Znak

Rok wydania: 2012

Tłumaczenie: Magdalena Tadel

Liczba stron: 164

Rozstrzygnięcie konkursu - "Dziennik norymberski"G. M. Gilberta

2012-05-06T03:24:00.007-07:00

W konkursie książkowym na blogu "Z życia książek" zwyciężył użytkownik "Justyna Kopeć" (zgłoszenie na Facebook). Gratuluję! Zwycięzcę proszę o przesłanie adresu do wysyłki na maila przemyslaw.oplocki@gmail.com .

Nagrodę ufundowało wydawnictwo:

Wkrótce kolejny konkurs!

Relacja zza kulis Procesu Norymberskiego

2012-05-03T22:25:00.002-07:00

Od końca II wojny światowej minęło blisko 67 lat. 8 maja obchodzona będzie kolejna rocznica podpisania traktatu pokojowego i końca III Rzeszy. Na temat rozliczenia nazizmu, w tym Trybunału Norymberskiego, napisano wiele pozycji. Co jest takiego w „Dzienniku norymberskim”, co odróżniałoby go od poprzednich, podobnych pozycji?

Jego autor, G. M. Gilbert, pełnił w czasie rozprawy w Norymberdze rolę psychologa więziennego. W „Dzienniku” analizuje przypadki oskarżonych w procesie. Opisuje sylwetki członków najwyższego szczebla decyzyjnego w III Rzeszy. Göringa, von Ribbentropa, Keitla, Hessa, Franka i pozostałych. Osób sprawujących władzę nad Niemcami i decydujący o losie podbitych, okupowanych narodów. Czy byli pionkami w zbrodniczej grze Hitlera czy też uczestniczyli w ludobójstwie na nieznaną wcześniej ludzkości skalę?

Gilbert przebywał w ich towarzystwie. Przeprowadzał testy na inteligencję. Rozmawiał z nimi podczas rozprawy, jak i w trakcie indywidualnych spotkań w ich celach. Obserwował relacje zachodzące w grupie. Rywalizację, tworzenie antagonizujących ze sobą frontów. Dążenie do współpracy z oskarżycielami i ostentacyjną dezaprobatą.

„Dziennik norymberski” nie ma na celu osądu i wydania wyroku na poszczególnych przywódców reżimu nazistowskiego. Tym zajął się obradujący przez wiele miesięcy Trybunał. Gilbert próbuje zrozumieć, jak można było posunąć się do wprowadzenia w życie machiny zła na tak wielką skalę. Czy cała odpowiedzialność leży jedynie po stronie Hitlera i Himmlera? Czy nie dało się tego uniknąć lub przynajmniej zapobiec kilka miesięcy, lat wcześniej?

Zarówno powyższe pytania, jak i ewentualne odpowiedzi nie cofną tego, co wydarzyło się w Auschwitz, Majdanku, Dachau. Zapis obserwacji i rozmów odbytych przez Gilberta z oskarżonymi jest jednym z pomników pamięci wyciosanych słowem. Pomnikiem przestrzegającym przed tym, że zło często nie pojawia się jak przysłowiowy grom z jasnego nieba. Przez lata rośnie w siłę. Nie działa w pojedynkę. Żywi się nienawiścią, brakiem zrozumienia, nietolerancją, ale i zaniechaniem, uległością i potrzebą władzy. I może przybrać rozmiar, o jakim nam się wcześniej nie śniło.

„Dziennik Norymberski”

G. M. Gilbert

Wydawnictwo: Świat Książki

Rok wydania: Kwiecień 2012

Tłumaczenie: Tomasz Łuczak

Liczba stron: 512

Dzieciństwo ze skazą

2012-05-03T03:19:00.000-07:00

Spokojne dzieciństwo Aarona i Ani zostaje zakłócone przez chorobę matki. Opiekę nad nimi przejmuje ciotka. Zamieszkują w jej domu. Jednak nie oznacza to powrotu do ustabilizowanego życia. Zaczyna się dziać źle. Mroczne wydarzenia, jakich staną się uczestnikami, wpłyną na ich dalsze losy.

„Dziewczynka, która widziała zbyt wiele” to powieść wstrząsająca. W trakcie lektury nie raz przejdą po ciele ciarki. To opowieść o tym, jak w przerażająco łatwy sposób inni mogą zgotować piekło nie ziemi. Zwłaszcza, gdy ofiarą jest dziecko.

Nie jest to jednak historia fatalistyczna. Warda pokazuje, że pomimo cierpień, jakie zazna człowiek, wciąż nosi w sobie cień szansy na lepsze, normalne życie. Dramat nie oznacza końca. Szczególnie, gdy otrzymuje się wsparcie i miłość innych. Nawet największe zło nie jest w stanie ich zabić.

„Dziewczynka, która widziała zbyt wiele”

Małgorzata Warda

Wydawnictwo: Prószyński i S-ka

Rok wydania: Luty 2012

Liczba stron: 320

Cafe Hultaj Ali Baba - Jarek Szulski

2012-05-01T09:58:00.000-07:00

Zapraszam na spotkanie z Jarkiem Szulskim - pedagogiem, przedsiębiorcą i pisarzem. Jego powieść ("Zdarza się") to kronika opisująca szkolne doświadczenia oraz zetknięcie dwóch światów: młodzieży i dorosłych (niby tak odległych, a jednak zakorzenionych w podobnych doświadczeniach, emocjach, postawach).

Źródło: www.szulski.pl

Co motywuje mnie do działania?

Czasem złość, ale najczęściej chęć poznania ludzi i konfrontacja z rzeczywistością

Jaki pisarz / pisarka najbardziej wpłynęły na moją twórczość i dlaczego?

John Irving, Kurt Vonnegut i Nick Hornby - popkultura do której zaliczam także swoje próby literackie. Za wyobraźnie i poczucie humoru.

Na bezludną wyspę zabrałbym książkę… i dlaczego?

Zwariowałbym na bezludnej wyspie, żadna książka by tu nie pomogła.

Muzyka przy której całkowicie się zatracam…

W wykonaniu przyjaciół lub wykonywana wspólnie z przyjaciółmi. Kiedy nam amatorom coś równo wychodzi, to dopiero wywołuje dreszcze.

Miejsce, gdzie zapominam o całym świecie…

Ulubiona kawiarnia.

Gdybym tworzył zespół koszykarski, jakie pięć kreskówek wziąłbym do pierwszego składu.

Co prawda mam przyjaciela który jako fan kreskówek zwykł mawiać, że kreskówki same się nie obejrzą, to jednak sam nie oglądam kreskówek.

Moja książka, z której jestem najbardziej dumny…

Jest jedna dopiero.

Gdyby dzisiaj miał nastąpić koniec świata, jakie byłyby moje ostatnie słowa?

Brzydkie.

Porażka jest dla mnie…

Naturalnym elementem rzeczywistości, dobrą lekcją pokory dzięki której staję się dojrzalszy, a przynajmniej mam taką nadzieję.

Jak mawiają Gruzini, życiu warto dodawać piękna? W jaki sposób to robisz?

Uważnie i w sposób skoncentrowany obserwuję otaczający świat. Zwiedzając różne kraje, zamiast podziwiać architekturę, obserwuję ludzi.

Wyobraź sobie, że spotykasz skrzata mogącego spełnić jedno życzenie. Czego byś sobie zażyczył?

Szczęścia którego nie ma.

Jarek Szulski - wychowawca, nauczyciel, przedsiębiorca, wydawca. Prowadzi Akademię Psychologii Przywództwa dla liderów biznesu, jest nauczycielem w warszawskim Gimnazjum i Liceum im.T.Reytana. Autor powieści pt. "Zdarza się", w 2010 roku uruchomił działalność Domu Wydawniczego JS & CO. Strona domowa www.szulski.pl

Konkurs - do wygrania "Dziennik norymberski" G. M. Gilberta!

2012-05-01T09:56:00.001-07:00

Kolejny konkurs! Do wygrania książka z wydawnictwa Świat Książki - "Dziennik norymberski"G. M. Gilberta . Zgłoszeniem udziału w konkursie będzie napisanie komentarza pod postem lub na profilu "Z życia książek" na Facebooku. Konkurs trwa do końca 05.05.2012.

Oryginalne wypowiedzi i osobiste zwierzenia zbrodniarzy wojennych sądzonych w procesie norymberskim. Zapis ich reakcji na przebieg samego procesu, zeznania współoskarżonych, przedstawiane dowody i wreszcie ogłoszone wyroki. Pompatyczne pozerstwo Goringa, amnezja zastępcy Hitlera, Hessa, otwarte wyznanie winy Speera oraz barbarzyńskie obsesje Streichera, wydawcy pisma Der Sturmer, antysemickiej tuby propagandowej nazistów. Ich deklaracje, wzajemne pretensje i desperackie manewry w celu zdystansowania się od klęski III Rzeszy i jej win. Mając nieograniczony dostęp do oskarżonych, Gilbert, psycholog więzienny, stworzył niezwykłe studium dopełniające historię.

Źródło: www.swiatksiazki.pl

Rozstrzygnięcie konkursu - "Uwięzieni w raju" M. Zuckoff'a!

2012-04-26T23:22:00.002-07:00

W kolejnym konkursie książkowym na blogu "Z życia książek" zwyciężyła użytkowniczka "Mooly". Gratuluję! Zwycięzcę proszę o przesłanie adresu do wysyłki na maila przemyslaw.oplocki@gmail.com .

Nagrodę ufundowało wydawnictwo:

Niedługo kolejny konkurs!

Wykreuj siebie jako markę

2012-04-25T23:31:00.000-07:00

Jak cię widzą, tak cię piszą. Treść przysłowia odnosi się również do kariery zawodowej. Jak wykreować się w szybkiej, pędzącej rzeczywistości i nie zaginąć w tłumie? O tym jest „Personal branding 2.0”.

Przesłanie tej pozycji jest pewnie bardziej dostosowane do rynku amerykańskiego. Co nie znaczy, że w Polsce nie można wykorzystać rad Schwabel’a do budowania kariery. Coraz częściej pracodawcy w toku rekrutacji zapoznają się z profilem przyszłego pracownika na podstawie informacji dostępnych na serwisach społecznościowych czy innych stron internetowych.

Autor zachęca do zainwestowania w samorozwój (określenie konkretnych celów, wartości, poznanie siebie). Warto stworzyć w sieci własną wizytówkę (strona www lub blog) i zadbać o jego promocję. Przydatne będzie również budowanie sieci kontaktów i wykreowanie wizerunku eksperta (oczywiście popartego rzetelną wiedzą). To tylko niektóre z rad – resztę przyniesie lektura książki.

Czy tworzenie własnej, osobistej marki jest nowatorskim podejściem? Raczej nie. Podręcznik Schawbela to nic innego jak zbiór rad, jak budować własne nazwisko w obecnych realiach. Autor „Personal brandingu 2.0” bazuje głównie na kreację siebie w sieci. Trudno nie zgodzić się, że nasz wizerunek w istotnym stopniu jest kształtowany przez Internet i korzystające z jego możliwości urządzenia. Książka porządkuje wiedzę i wskazuje co należy zrobić, by skutecznie stworzyć i utrzymać własną, niepowtarzalną markę – siebie.

„Personal branding 2.0. Cztery kroki do zbudowania osobistej marki”

Dan Schawbel

Wydawnictwo: One Press, Helion

Tłumaczenie: Maksymilian Gutowski

Rok wydania: Luty 2012

Liczba stron: 262